Wykopywanie cebul kwitnących wiosną

Przełom czerwca / lipca to czas wykopywania cebul roślin kwitnących wiosną. W zależności od rośliny, cebule  wykopuje się raz w roku lub co kilka lat. Częstotliwość wykopywania cebul uzależniona jest także od ilości przyrastania cebulek przybyszowych, podatności na choroby grzybowe, a przede wszystkim od długości życia cebuli.

Co roku powinno się wykopywać tulipany i hiacynty na czas letniego spoczynku. Wyjątek w tej grupie stanowią, np. tulipany pełne, papuzie, Kaufmanna. Te mogą pozostać w ziemi na 2-3 lata.

Corocznego wykopywania nie wymagają cebule roślin gatunków klimatu umiarkowanego, np. przebiśniegi, szachownice kostkowate, szafirki, cebulice, botaniczne odmiany narcyzów.

U tulipanów, hiacyntów nie wykopywanie powoduje namnożenie się cebulek przybyszowych przy cebuli macierzystej. To zjawisko akurat w przypadku tych roślin jest niekorzystne. Ani cebula macierzysta, ani przybyszowe nie mają warunków do prawidłowego rozrostu. Może się zdarzyć, że w następnym roku wyrośnie tylko rozeta liściowa a kwiat będzie bardzo mały lub nie pokaże się wcale.

Natomiast w przypadku np. szafirków, przebiśniegów, cebulicy dzwonkowatej  pozostawione w glebie, po kilku latach się rozrosną i utworzą kolorowe łany. Te jednak także co jakiś czas trzeba wykopać. Na ogół po 5-6 latach – gdy zaczynają słabiej kwitnąć.

Cebulek nie wykopujemy gdy części naziemne są jeszcze zielone. Z nich bowiem cebule czerpią substancje odżywcze. Nie należy również czekać aż liście i łodyga zupełnie wyschną, ponieważ łatwo będą się odrywać i można uszkodzić cebulki. Poza tym gdy oderwiemy części naziemne trudniej wykopać cebulki. Nie wiadomo dokładnie gdzie pozostały w ziemi i przez to łatwiej je uszkodzić ponawiając próbę wykopywania. Jeżeli 2/3 liści jest wyschniętych to dobry czas na wykopywanie.

Prostą zasadą dotyczącą terminu wykopywania cebul jest czas kwitnienia rośliny. Te wcześniej kwitnące  wykopujemy wcześniej (czerwiec), a te później kwitnące – później (lipiec).

W moim ogródku wykopuję początkowo tylko 3-4 cebule (tulipany, hiacynty) i sprawdzam ich wygląd. Jeżeli mają dobrze
wybarwione łuski – zaczynam wybierać je z ziemi.

Wykopane cebule – wraz z przylepioną do nich ziemią – układam w kartonach lub ażurowych koszykach i zostawiam na kilka dni w suchym i przewiewnym miejscu. Gdy ziemia przeschnie bardzo łatwo ją usunąć z cebulek i można je rozdzielić bez ryzyka uszkodzenia. Wyczyszczone, przebrane, posegregowane układam ponownie do pojemników – nie przykrywam. W takich warunkach czekają września/października do ponownego posadzenia

Przechowując cebule warto od czasu do czasu sprawdzić, czy nie pojawiły się na nich objawy chorób, uszkodzeń. Jeżeli tak, należy je od razu usunąć. Nie wrzucamy ich do kompostownika! W przypadku tulipanów usuwamy wszystkie płaskie cebulki. Są one niepełnowartościowe i prowadzą do „wyradzania” się odmian.

Inaczej przechowuje się cebule beztunikowe (np. szachownic) oraz cebulki drobne (np. przebiśniegów) Takie, na czas przechowywania okrywa się torfem lub piaskiem chroniąc przed wysychaniem. Z kolei wykopane cebulki psizęba po wykopaniu i podzieleniu natychmiast sadzi się do gruntu w nowe miejsce.

Uwaga! Bardzo częstym błędem przy wykopywaniu jest wbijanie szpadla pod katem. W ten sposób przecinamy cebule i ponosimy straty. Lepiej jest wbić szpadel w ziemię w pionie z dwóch stron, wzruszyć ziemię, a następnie za pomocą długiej łopatki lub „widełek” i wyciągać cebule.

Warto pamiętać, że wykopywanie cebul wiąże się z pochodzeniem tych roślin. W naturalnych warunkach występują w rejonach Morza Śródziemnego jak i terenach stepów azjatyckich. Tak więc zapewnienie im suszy (wykopywania) w okresie ich spoczynku jest zasadą której należy przestrzegać w ich pielęgnacji.

Przeczytaj także:  

Pielęgnowanie roślin cebulowych kwitnących wiosną
Ogławianie tulipanów
Jesienne sadzenie roślin cebulowych kwitnących wiosną