Jesienne astry

Jesienne astry

 

Astry (Aster) jesienne, to byliny. Zaliczane są m.in. z chryzantemami, nawłocią czy topinamburem do tzw. roślin krótkiego dnia. W chwili, gdy u innych roślin zaczynają gasnąć kolory, astry rozpoczynają swoją iluminację, jaskrawo „świecąc”. Ich łacińska nazwa „asters” przypisywana jest gwiazdkowej budowie kwiatów. Myślę, że równie dobrze może nawiązywać do ich połyskujących neonowych barw.

Astry są łatwe w uprawie. Dobrze rosną w glebie przepuszczalnej, lekko wilgotnej. Podłoże gliniaste lub pisakowe należy przed posadzeniem roślin wymieszać z dobrze rozłożonym obornikiem lub kompostem. Wymagają nawożenia, zwłaszcza w pierwszej połowie wegetacji oraz kiedy kwitną. Najlepsze dla nich jest stanowisko słoneczne. Są mrozoodporne. W czasie przedłużającej się suszy trzeba je podlewać. Astry na brak słońca i wody reagują ogałacaniem dolnych części pędów. Przedłużający się brak wody może także spowodować osłabienie rośliny a w konsekwencji skrócić czas kwitnienia. Wysokie odmiany trzeba palikować ponieważ, mogą się pokładać pod ciężarem obfitości kwiatów. Po przekwitnięciu pędy wycinamy tuż nad ziemią. Na czas zimy, miejsca nasadzeń można (niekoniecznie) okryć np. liśćmi.

Rozmnażanie astrów jest łatwe. Najprostszym sposobem jest wykopanie co kilka lat (3-5) bryły korzeniowej i jej podział. Uzyskane części sadzi od razu na nowe stanowiska i podlewa. Dzieląc, odrzucamy części środkowe kępy; wybieramy najmłodsze kłącza. Dzięki temu zabiegowi uzyskujemy nowe rośliny i odmładzamy je, poprawiając bujność kwitnienia.

Astry jesienne kwitną na biało, różowo, czerwono-amarantowo, fioletowo, niebiesko. Z wielu odmian i gatunków można wybrać takie, które będą nam najbardziej odpowiadać. Te spotykane w ogrodach to głównie odmiany trzech podobnych do siebie gatunków – nowobelgijskiego, nowoangielskiego i krzaczastego. Przywędrowały do nas z Ameryki Północnej, gdzie rosną na obrzeżach lasów oraz w zaroślach nad brzegami wód.

Aster nowobelgijski (Aster novi-belgii) ma ciemnozielone liście i rośnie dość silnie, tworząc rozłogi. Zakwita pod koniec sierpnia i kwitnie aż do listopada. Może dorastać do około 100-160 cm. Kwiaty ma duże – ok. 3 cm średnicy z żółtym środkiem. Do ciekawszych odmian możemy zaliczyć:

niebieskofioletowy ‘Dauerblau’, ‘Plenty’, fioletowo-niebieski ‚Schoene von Dietlikon’, różowy lub fioletowy ‘Eventide’, jasnoróżowy ‚Fellowship’, czerwony ‘Royal Ruby’, biały ‘Weisser Elephant’.

Aster nowoangielski (Aster novae-angliae) to najwyższy z astrów, może dorastać nawet do 2 m. Ma jasnozielone listki oraz długą, sztywną, wyprostowaną łodygę, która pokryta jest włoskami i jest częściowo zdrewniała. Zakwita najpóźniej ze wszystkich astrów. Niebieskie, fioletowe, różowe bądź czerwone kwiaty pojawiają się dopiero we wrześniu i są ozdobą aż do listopada. Koszyczki tych astrów zamykają się o zmroku, w czasie deszczu i tuż po ścięciu. Dlatego rośliny te nie nadają się na kwiat cięty. Wśród odmian możemy wybrać np: różowe ‘Paul Gerber’, różowo-fioletowe ‘Harrington’s Pink’, ‘Purple Dane’, fioletowe ‘Lady in Blue’, czerwone ‘Andenken an Paul Gerber’.

Aster krzaczasty (Aster dumosus) – dorasta do 20-40 cm wysokości. Na szczytach pędów ma rozgałęzione wiechy kwiatów. Najefektowniej prezentuje się posadzony w grupach. Nadaje się na obwódki i jako roślina okrywowa. Odmiany w kolorach: niebiesko-fioletowy ‘Blue lagune’, ciemnoróżowy ‘Jenny’, różowo-fioletowy ‘Herbstgruss von Bresserhof’, różowy ‘Kassel’, niebieski ‚Lady in Blue’.

Astry bylinowe potocznie zwane są marcinkami. Nie są spokrewnione z tymi kwitnącymi latem, jednorocznymi astrami chińskimi (Callistephus chinensis).

Dodaj komentarz