Łubin ogrodowy – Lupinus hybridus

Początek

Łubin, podobnie jak mak czy płomyk wiechowaty, kojarzy się nam z tzw. ogrodem wiejskim.

Zaletą   byliny jest szeroka paleta kolorystyczna kwiatostanów, natomiast słabym punktem to, że  szybko przekwitają. Łubin  rozrastając się  tworzy kępy. Dobrze jest  komponować go na rabatach  z  roślinami o innym kształcie kwiatostanu, np. kulistymi piwoniami, czosnkami czy  talerzowatymi krwawnikami.

Łubin zakwita w czerwcu. Liście ma duże, dłoniaste (złożone z 10–16 listków)  a łodygi sztywne, puste w środku, łatwo się  wyłamujące. Kolorowe kwiaty zebrane są w duże kłosy np. kremowe, żółte,  pomarańczowe, fioletowe, różowe, czerwone.  Mogą być także dwubarwne np. białoróżowe, niebieskofioletowe. Po przekwitnięciu roślinę dobrze jest przyciąć u nasady aby pobudzić  ją do wypuszczenia nowych łodyg i powtórnego kwitnienia w drugiej połowie lata. Gdy  przytniemy  kępę bardzo nisko  w powstałe puste miejsca można  zastosować rośliny jednoroczne; unikniemy „pustych „placków” na rabacie. Można również zdecydować się i zostawić kwiatostan bez przycinania. Widok nie będzie zbyt ładny, ale uzyskamy nasiona.

Łubin rozmnażamy z nasion, przez wysiewanie  na rozsadniku na przełomie kwietnia/maja w rozstawie 30 x 20 cm, po 2-3 nasiona  w jednym miejscu. Po  wytworzeniu kilku liści właściwych, przesadzamy  do doniczek,  a  na miejsce stałe przenosimy  po majowych przymrozkach.

Najłatwiejszą jednak  metodą jest sianie go  bezpośrednio do gruntu – w pierwszej dekadzie  maja. Nasiona dobrze jest wcześniej  przez kilka godzin namoczyć w ciepłej wodzie. Pomagamy im w ten sposób  wcześniej zakiełkować. Kiełkowanie jest dość szybkie, bo w ciągu ok. dziesięciu dni.

W moim ogródku miałam  kępę  kwitnących  łopianów, o  nasiona których zostałam poproszona. Zebrałam i podarowałam. Wysiane, owszem pięknie wzeszły  i wyrosły. Poinformowała mnie o tym osoba obdarowana, ale …. z lekkim żalem i niedowierzaniem, że nasiona były  z tej wskazanej przez nią rośliny. Bo te wypatrzone u mnie łubiny były pięknie żółte, a te u niej  zakwitły fioletowo.

Aby uzyskać dokładnie taką  samą roślinę  jak roślina mateczna, należy  rozmnażać roślinę przez podział karp lub  sadzonkowanie. Tylko wtedy otrzymujemy taki sam kolor kwiatów.

Potomstwo łopianu  uzyskane z nasion  nie będzie wyglądało  jak roślina mateczna.

Niestety sadzonkowanie jest trudne i nie zawsze się udaje. Lepiej więc podzielić roślinę wiosną lub jesienią. Dzieląc roślinę można  zauważyć  brodawki na korzeniach. Nie są one oznaką choroby, ale zupełnie naturalnym zjawiskiem, wykorzystywanym przez roślinę do gromadzenia azotu.

Łubin jest łatwy w uprawie. Zadowala się  każdą glebą włącznie z piaszczystą. Najlepiej jednak rośnie w podłożu próchniczym, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym i średnio wilgotnym. Lubi miejsca słoneczne.

Bylina wyrastają do 120 cm. Łubin jest podatny na choroby grzybowe .Zatem dobrze jest  zachować odległość pomiędzy kępami,  aby liście były przewietrzane. Innym zagrożeniem dla rośliny są ślimaki, które zjadają jej młode listki.

Łubiny mają palowy system korzeniowy, nie lubią przesadzania. Lepiej jest zostawić je na jednym miejscu przez okres ok. 4-6 lat, a potem roślinę wymienić na nową.

Łubin należy do roślin motylkowatych, obejmujących dziesiątki odmian.

Wśród odmian godnymi polecenia jest ‘Manhattan Lights’ o kwiatach łososiowo-pomarańczowych i ‘Masterpiece’ o kłosach purpurowo-pomarańczowych. Z mieszańców Russela( prekursor nowych odmian) na uwagę zasługuje ‘Egelknabe’- granatowo-biały oraz z żółtym kwiatostanem- ’Kronleuchter’.

 

Dodaj komentarz