Rannik zimowy – Eranthis hyemalis

Początek

Nazwa tej rośliny pochodzi od rannej, czyli wczesnej pory kwitnienia. Bardziej precyzyjnie podkreśla to naukowa nazwa: Eranthis hyemalis, co w tłumaczeniu oznacza „kwiat wiosenno-zimowy” (od greckiego er – wiosna, anthos – kwiat i łacińskiego hiems – zima).

Rannik to niska 10 cm bylina cebulowa, zimująca w gruncie. Żółte 2-4 cm kwiaty pokazują się na bezlistnych łodyżkach, z końcem lutego. Okwiat otoczony jest z od spodu listkami ułożonymi na kształt kryzy. Rannik reaguje na promienie słoneczne – w pogodne dni otwiera się, zamyka zaś w pochmurne i na noc.

Roślina kwitnie obficie do czasu gdy temperatura nie przekracza 10oC. W wyższej szybko przekwita i zasycha.

Rannik jest łatwy w uprawie. Jesienią sadzi się go w odstępach 5-7 cm. Ważne jednak aby bulwka została posadzona na odpowiedniej głębokości ok. 4-6 cm. Umieszczona zbyt płytko- wyschnie, a zbyt głęboko – będzie źle rosła i słabo kwitła. Przed zadołowaniem warto namoczyć bulwy na noc w letniej wodzie, a po posadzeniu podlać.
Bylina potrzebuje gleby wilgotnej, próchnicznej, luźnej i niezbyt kwaśnej ziemi (pH powyżej 5,5). Musi mieć zapewnione stanowisko słoneczne lub lekki półcień. Wymarzonym dla rannika są miejsca pod drzewami zrzucającymi liście na zimę. Na przedwiośniu, w porze kwitnienia ranników, ich bezlistne korony przepuszczają dużo światła. Latem natomiast dają cień chroniący bulwy przed wysychaniem, a jesienią opadające liście użyźniają ziemię i zabezpieczają roślinę przed mrozem.

Rannik rozmnaża się co 2-3 lata w maju, dzieląc bulwy(przed zaschnięciem liści). Po podziale od razu wysadza się je do ziemi. Bulwy nie dzielone tracą zdolność mnożenia. Roślina także łatwo się wysiewa, dlatego nie obrywajmy przekwitłych kwiatów, by mogły zawiązać nasiona i swobodnie się rozsiewać. Nie usuwajmy również liści – w maju i tak zamrą a do tego czasu zgromadzą substancje zapasowe, potrzebne do kwitnienia w przyszłym roku. Rannik dobrze wygląda towarzystwie innych, wcześnie kwitnących roślin np. przebiśniegów, krokusów, cebulic. Najefektowniej jednak prezentuje się samodzielnie, tworząc duże jednobarwne plamy. Dla osiągnięcia ”dywanowego” efektu warto go sadzić po kilka/kilkanaście sztuk.

Rannik w środowisku naturalnym spotkać można np. we Włoszech, Grecji, Bułgarii, Turcji. U nas z racji tego, że to roślina miododajna, często sadzony jest wokół pasiek.

Oprócz opisanego rannika są też inne gatunki np. rannik cylicyjski (Eranthis cylicica) – jest niższy, ale ma większy ciemnożółty kwiat. Rzadziej spotykane są ranniki o białych kwiatach E. pinnatifida i E. stellata.

Rannik zaliczany jest do roślin trujących.

Dodaj komentarz